Αντιπυρική περίοδος 2026: Επιτυχία ή μια ακόμη πύρινη δοκιμασία;
Καθώς πλησιάζει το τέλος της φετινής αντιπυρικής περιόδου, έρχεται η ώρα του απολογισμού. Οι αριθμοί ανακοινώνονται, οι δηλώσεις περισσεύουν και η δημόσια συζήτηση αρχίζει να ξεθωριάζει. Για όσους, όμως, έχασαν το σπίτι τους, την περιουσία τους ή ένα κομμάτι του τόπου τους, η καταστροφή δεν τελειώνει όταν σβήνει η φωτιά.
Τα μέχρι τώρα στοιχεία για το 2026 δείχνουν μείωση των καμένων εκτάσεων και των ενάρξεων πυρκαγιών σε σύγκριση με τον μέσο όρο της τελευταίας εικοσαετίας. Είναι μια θετική εξέλιξη που πρέπει να αναγνωριστεί. Δεν θα ήταν δίκαιο να μηδενίσουμε την προσπάθεια των πυροσβεστών, των πιλότων, των εθελοντών και όλων όσοι αγωνίστηκαν κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες.
Από τον Παύλο Κωνσταντινίδη, Δασολόγο- πρώην ερευνητή του Ινστιτούτου Δασικών Ερευνών.
Αντιπυρική περίοδος 2026: Μπορούμε, όμως, να χαρακτηρίσουμε τη χρονιά επιτυχημένη μόνο με βάση τους αριθμούς;
Η απάντηση δεν είναι τόσο απλή.
Οι μεγάλες πυρκαγιές, οι ανθρώπινες απώλειες, οι καταστροφές κατοικιών και περιουσιών μάς υποχρεώνουν να δούμε το ζήτημα πιο ουσιαστικά. Γιατί τα καμένα στρέμματα είναι ένας σημαντικός δείκτης, αλλά δεν αποτυπώνουν από μόνα τους ολόκληρη την πραγματικότητα.
Πίσω από κάθε καμένο σπίτι υπάρχει μια οικογένεια. Πίσω από κάθε κατεστραμμένη αγροτική εκμετάλλευση υπάρχουν κόποι μιας ζωής. Και πίσω από κάθε καμένη δασική έκταση υπάρχει ένα οικοσύστημα που μπορεί να χρειαστεί πολλά χρόνια για να ανακάμψει.
Δεν πρέπει, λοιπόν, ούτε να υποτιμούμε τα θετικά αποτελέσματα ούτε να παραβλέπουμε τις απώλειες και τις αδυναμίες.
Η επιτυχία της αντιπυρικής προστασίας δεν κρίνεται μόνο στην κατάσβεση. Κρίνεται κυρίως στην πρόληψη.
Και εδώ οφείλουμε να θέσουμε ορισμένα ερωτήματα.
Ήταν επαρκώς προετοιμασμένες οι περιοχές υψηλού κινδύνου; Είχαν γίνει εγκαίρως οι αναγκαίες εργασίες πρόληψης και διαχείρισης της καύσιμης ύλης; Προστατεύθηκαν αποτελεσματικά οι οικισμοί που γειτνιάζουν με τα δάση; Τι συμπεράσματα προέκυψαν από τις μεγάλες πυρκαγιές και τι πρόκειται να αλλάξει;
Η δασική πυρκαγιά δεν αντιμετωπίζεται μόνο με περισσότερα εναέρια μέσα και ισχυρότερες δυνάμεις κατάσβεσης. Χρειάζεται επιστημονικός σχεδιασμός, σωστή διαχείριση των δασικών οικοσυστημάτων, συντονισμός των υπηρεσιών, επαρκής στελέχωση και σταθερή πολιτική πρόληψης.
Η ευθύνη της Πολιτείας δεν τελειώνει όταν σβήσουν οι φλόγες. Συνεχίζεται με την αποκατάσταση των πληγέντων, την προστασία των καμένων εδαφών και την αποκατάσταση των οικολογικών λειτουργιών των δασών.
Αντιπυρική περιόδοςο: Ο φετινός απολογισμός, επομένως, πρέπει να είναι αυστηρός, αλλά δίκαιος.
Να αναγνωρίζει όσα πήγαν καλύτερα, χωρίς να αποσιωπά όσα απέτυχαν. Να σέβεται την προσπάθεια των ανθρώπων που επιχειρούν στο πεδίο, χωρίς να απαλλάσσει τους αρμόδιους από την υποχρέωση της λογοδοσίας.
Η μείωση των καμένων εκτάσεων είναι ένα θετικό αποτέλεσμα. Δεν αποτελεί, όμως, από μόνη της απόδειξη ότι λύσαμε το πρόβλημα.
Το ουσιαστικό ερώτημα είναι άλλο:
Πόσες καταστροφές μπορέσαμε να αποτρέψουμε και τι θα κάνουμε ώστε να αποτρέψουμε περισσότερες στο μέλλον;
Γιατί το δάσος δεν είναι απλώς ένας αριθμός στρεμμάτων. Είναι φυσικός πλούτος, νερό, έδαφος, βιοποικιλότητα, ποιότητα ζωής και κληρονομιά για τις επόμενες γενιές.
Και η προστασία του δεν κρίνεται μόνο την ώρα που μαίνεται η φωτιά. Κρίνεται, κυρίως, από όσα έχουμε κάνει πριν αυτή ξεσπάσει.
Η πραγματική επιτυχία δεν είναι να πανηγυρίζουμε επειδή κάηκαν λιγότερα. Είναι να μαθαίνουμε από κάθε πυρκαγιά, ώστε αύριο να καούν ακόμη λιγότερα.
Γιατί κάθε δέντρο που σώζεται, κάθε σπίτι που δεν καίγεται και κάθε ανθρώπινη ζωή που προστατεύεται είναι μια νίκη που αξίζει πραγματικά.
Περιμένω τη γνώμη σας. Ήταν πετυχημένη ή όχι και γιατί;
Αφήστε μια απάντηση